"Benimle yasa, odalarimda ne güzel hatiralar, duvarlarimda nice duyulmamis siirler yankilanir, tasimda sivamda ne sirlar saklidir" diyordu konak..

Hüzün onun gözlerine mühür vurmustu.

Turna nese ile hüznün karisimi, kesfedilmemis, adi konmamis bir duygu gibiydi..

insan bir garip yalandir kendine, baskasinin alacakaranliginda kendi isigini arar durur..

"Bazi insanlarin kaderi baska bir insanin hikâyesinin içinde gizlidir..

Ben kumlara gömülen bir tohumun sabri, ben gögün bosluguna firlatilan bir çiglik..

Aksam evde sigindigi iki liman vardi; kitap ve müzik.

Benim kitaplara olan asiri sevgim babamdan bana sirayet etmistir.

Ne çok parantezler açtim hayata dair, ömrüm sigmadi hiçbirine..

Insanlar birbirlerine icat edilmis esyalardan degil kalplerinden sesleniyor, birbirlerini seyrediyor ve anliyorlardi..