"...bir gün güneşin doğduğu vakit gölgesine dedi ki.."

Eğer var oluş, var olmamaktan daha iyi olmasaydı hiçbir varlık var olmazdı.

Hapishanede bir hırsız, başka bir hırsızın güvencesi altındadır.

'Vermek isterim ama verdiklerim yerini bulmalı, değmeli.' der durursunuz. Oysa meyve bahçenizdeki ağaçlar ve çayırlara saldığınız hayvanlar böyle söylemiyor. Onlar yaşamak için veriyorlar; çünkü vermezlerse ölür, yiterler. Günleri ve geceleri yaşamaya değer görülmüş bir kimse verebileceklerinizi alabilmeye de değer durumdadır elbette.

Hayatın okyanusundan içebilmeye değer görülmüş bir kimse, sizlerin küçük derelerinizden de içebilecek değerdedir.

Şarkı söyleyin, dans edin, eğlenin birlikte ama ikinizin de birer yalnız olduğunuzu unutmayın.

Sevgi gelip sizi bulmuşsa, "Tanrı'yı yüreğimde taşıyorum' demektense, "Tanrı'nın yüreğine eriştim' deyin.

Kederlenmeksizin ve huzur içinde gidebilecek miyim bu şehirden? Yüreğimde tek bir yara izi bile taşımadan...

Hem sen kimsin ki insanlar senin önüne çıkıp da, değer olup olmadıklarını görebilsin diye göğüslerini açsınlar ve soydukları gururlarını senin ayakların altına sersinler? İlk önce sen kendinin bir Verici-El olabilmeye yaraşan biri olup olmadığını anlamaya bak. Çünkü gerçekte cana bir şeyler veren hayattır. Sen ise kendini gerçek verici sanıyorsun. Oysa bir tanıktan öte bir şey değilsin.

Siz ölümün sırrını bilmek istiyorsunuz. Ama onu hayatın kalbinde aramadıktan sonra nasıl bulabilirsiniz ki?