Aşkın bahtiyarım, ancak vuslatına azadeyim, sırrına avareyim.

Çalınan her kapı hemen açılsaydı; Beklemenin ümidin, sabrın ve susmanın ne önemi kalırdı. Yüreğini dinleyen, vuslata sağır kalmazdı elbet ama bunun için yürek sahibi olmak gerekti.

Bir sen vardın, bilmezdin gözlerimden nasıl geçtiğini, bin sen var oluyordun bana sırtını her dönüşünde.

Aşk, ruhumu acılar ile öptü ve bedel olarak benden canı istedi. Bin canım mı var! Terini tuzuna, yolunun tozuna feda olsun!

Her gidişin ardınca yangınlarını bırakır. O nasıl gidişti yarim! Gitmek için önce gelmek gerek. Şimdi sen gidiyorsun ya, sahi bana ne zaman geldin?

" Gitme! " deyişimin hangi harfi eksikti de gittin?

Gelişi güzel olana gidişi güzel olmak yakışır mı?

Ey sevgili, senden beni kim sorsa, ben onu bilmem dersin; beni bilmek gerekir mi; say ki esrarının esiriyim.

Aşk, sevgiden her zaman bir adım önde değil midir?

Yazmak... Susarak yanmak. Yanarak yazmak.