Yaşamımda öyle çok iyilikle karşılaşmıştım ki ve mutlulukla...Bunları hak edip etmediğimi merak ediyordum..

Dürüst olunduğu sürece korkaklık dünyanın sonu değildir..

Vicdanı olmayan, iyiliği bilmeyen bir insan acı da çekemez..

Babanın iyiliği, 'gerçek' iyiliği, duyduğu pişmanlıktan kaynaklanıyordu..Borcunu ödemenin, gerçek kefaretin yolu da budur: Pişmanlığı iyiliğe dönüştürmek, şerden hayır çıkartmak.

Derin soluklarla onu ciğerlerime çekiyorum ama beni göğsümdeki kelepçeden kurtaramıyor..

Yaşam başlangıcı, sonu, bunalımları, sevinçleri önemsemeksizin, ağır tozlu bir kervan gibi ilerliyor..

Afganistan içinde çöplerin olduğu çok güzel bir köşk,ben sadece o köşkü temizliyorum.

Çocuklar boyama kitabı değildir. Onları en sevdiğin renklere boyayamazsın.

Masasının üzerindeki bir levhada şöyle yazıyordu: YAŞAM BİR TRENDİR, ATLA.

...ama geçmiş için söylenenler yanlış. Ben onun nasıl gömüleceğini öğrendim. Her ne kadar geçmiş pençeleriyle kendine bir çıkış yolu açmayı becerse de. ?Yeniden iyi biri olmak mümkün.?