Bir insanın ihtiyaç listesinde, halden anlayan bir dosttan daha mühim bir kalem olabilir mi?

Yüzündeki hüzün bu dünyaya, tebessüm Allah'adır.

Benim de aklıma şu geldi, birini sevdiğinde şunu düşünmeli insan: 'Sevdiğim bu kadar güzelse, onu yaratan nasıl güzeldir?'

Şimdi düşünün, çıkıp bir arkadaşınıza deseniz ki, "Ben Allah ile konuşuyorum", size deli derler değil mi? Ama çıkıp arkadaşınıza birisi hakkında gıybet edip iftira atsanız güzel güzel dinler. Belki kahkaha ile size katılırlar. Yani Allah ile dualarda buluşmayı delilik görüp, insanları yerip durmayı gayet normalleştirmişler.