yani...

''Çayı, yağmuru ve şiiri seven insanlardan kurulu o muazzam ülkenin, başkenti bizim şehrimiz olsa.''

''..işte o zaman, ölümü bile özler insan.''

Her şeyi Hakk'tan bilip, sefaya da cefaya da hoş gözle bakmak, tüm imtihanlara eyvallah demek lazımdır.

Bir insanı sevmediğinizi onu dualarinizda unuttuğunuz zaman anlarsınız.

Sevmek eyvah demekten değil, eyvallah demekten geçer...

İnsanın kendisiyle en çok konuştuğu vakit , sevdiklerinden ayrıldığı vakitlermiş.

Sevmek özlü söz okumaya benzemiyor. Yaşadığın zaman ,içine girdigin zaman o çıkmazı anlayabiliyorsun. Anneannelerin nasihatleri, dedelerin tecrübeleri hikaye oluyor .Düpedüz yanıyor insan .Kağıtta durduğu gibi durmuyor sevmek .Sevince biyolojisi değişiyor insanın.

Artık Kelimelerimizin sesi kısılmıştır. Hiçbir ses yetmez içimizi teskin etmeye , derdimizi yüklenmeye. Eyvallah hem bir kabulleniş , hem bir razı olmadır aslında . Kabullenmenin ötesinde rıza göstermedir Allah'a.

Ve sevmenin eyvah demekten değil ; gelse de gelmese de , sevse de sevmese de yare eyvallah demekten geçtiğini biliriz ...