Ey insan, bu dünyayı ahiret için sat; ikisini de kazanacaksın. Ahireti için satma ikisini de kaybedeceksin.

Sustuğun kadar sevdalısın.

Ey kaybettiğin için üzülen! Onu geri verdim desene!

Dünya ağaçtı ben yaprak, ağaç yaprağı dökümüne yaklaşıyor ya, sevincim bu yüzden. Bir hasretliğimi bitiriyor gibiyim.

Bir zamanlar ben seni gözümden sakınırdım. Sevdiğim, şimdi başkaları seni benden sakınır.

Aşk, sen olmaktan çıkıp o olmakmış adeta. Ya da onsuz olamamakmış galiba. Gülümsemekmiş içten ve samimi. Aynı zamanda ağlamakmış da hıçkırıklara boğulurcasına. Çığlık çığlığa bağırmak isterken adını, susup oturmakmış yerine. Bildiğin doğruları unutmak, en katı kurallarını yıkmakmış. Onsuz nefes alamamakmış ama onun da ötesinde aynı gökyüzünün altında nefes almanın bile yettiği bir eşsizlikmiş. Onu gördüğün, tanıdığın günmüş miladın. Bir gün biteceğini bildiğin halde bağlanmakmış. Kalbin ne kadar kanarsa kanasın, yaraların ne kadar derin olursa olsun vazgeçememekmiş... En önemlisi de sessizce ve gelmeyeceğini bile bile beklemekmiş aşk. Sayende hepsini yaşadım! Bir de ilk görüşte aşka inanmak lazımmış, seni görünce anladım...

Aşk diye bir şey yaşıyorum, ne tek taraflı demeye dilim varıyor, ne karşılıklı olduğuna ispatım.

Yaşamaktır sana seni yazmak; ölmektir olmadığın her yerde kendimi aramak.

Bilir misin ne yamandır? Asıl acının çekilen acı değil de sevilenin çektiği acıyı bilmek.

Gittiğin uzak da benim, gelmediğin yakın da ben.