Sevinç ve üzüntü hayatın bir parçasıydı; belki de işin sırrı, bütün bunları hissetmek, fakat sevince biraz daha sıkı sarılmaktı.

Babasının müziğe hiç ihtiyacı yoktu, her zaman aşk şarkılarını kalbinde taşıdığını söylerdi.

Gerçekten de beyaz geceler. Burada geceler yeni asfalt kadar karanlıktı.

Yağan karların yumaşaklığında sesi sert ve sesindeki öfkeyi azaltabilmeyi dileyerek yüzünü buruşturdu.

Kendi korkularını bir kenara atıp onlara ümit vermemeliydi.

Seni artık sevmiyorum.

Ona ihtiyacım var.Ama ihtiyacım olmasını istemiyorum.Yanımda olacağına insnmıyorum.Artık inanmıyorum.

İkinizi de... dünyalar kadar seviyorum.

Ama aşk konusunda hepimiz bazen aptallık ederiz.

Bu vicdan azabıyla nasıl yaşardı?Yaşamak istiyor muydu ki?