Ölümü umursadığı yoktu; ama yaşam çok şey demekti. O yüzden de idam hükmü verildiği andaki duygusu korku değil, özlem oldu.

İnsanın en iyi dostu ölmüş olan dostudur.

Bir dakikalık uzlaşma ömür boyu arkadaşlıktan daha iyidir.

Kötülük dünyada değil, kişinin yüreğindedir.

Dünya daha öylesine çiçegi burnundaydı ki, birçok şeyin adı yoktu ve onlardan bahsederken parmakla göstermek gerekiyordu.

İnsanın oturduğu toprakların altında ölüleri yoksa, o adam o toprağın insanı değildir.

...Çünkü yalnızlık, anılarını ayıklamış, yaşamın yüreğinde biriktirdiği özlem dolu süprüntüleri yakmış, geriye en acı anıları bırakarak, onları arıtmış büyütmüş, sonsuzlaştırmıştı.

Ölümü umursadığı yoktu ama yaşam çok şey demekti.

''Yüreğini kolla Aureliano, ölmeden çürüyorsun.''

Benim kuşağımın hayatta açgözlülüğü öğrenen gençleri, gelecekle ilgili hayallerini bedenen de ruhen de unutmuşlardı, ta ki sonunda gerçekler geleceğin onların hayal ettikleri gibi olmadığını onlara öğretene ve nostaljiyi keşfedene kadar.