...acı sıradan değildi ama etkisi öyleydi.

Ne olur Milena, sana yazmam için başka bir yol bul. Düzmece kartlar göndermek fazlasıyla saçma; hangi kitapları gönderebileceğimi artık ben de bilmiyorum ve son olarak, senin boşu boşuna postaneye gitmen düşüncesi katlanılmaz, lütfen başka bir yol bul.

İnsanlarla ilgili yazdığın şey Milena doğruydu; sen yazarken doğruluğuna inan mamış olsan da. Belki de sevme güçleri yalnızca sevildiklerinde ortaya çıkıyordur.

"İki kişilik eksiklik" sözüyle ilgili bir yanlış anlama vardı mektubunda. söylemek istediğim, şundan başka bir şey değildi: Ben kendi pisliğimin içinde yaşıyorum, bu benim sorunum. Ama seni de bunun içine çekmek, bambaşka bir şey, yalnızca sana zarar vermek anlamlında değil, bu ikinci planda kalır; birisine zarar vermenin, bu zarar sadece o kişiyi etkilediği sürece, uykumu kaçıracağını sanmıyorum. Bu değil. Korkunç olan daha ziyade, senin yanında pisliğimin çok daha farkında olmam ve - her şeyden önce- bu yüzden kurtulmanın çok daha zor, hayır, çok daha imkansız hale gelmesi ( her halükarda imkansız ama burada imkansızlık artıyor).

Bu karışık sözlerden dolayı beni affet. Kendi kendime halletmem gereken bir mesele bu: Bunu yaparken sadece uzaktan seni görmek istiyorum.

Senin sadece bir odaya ihtiyacın olduğu halde böylesine büyük bir şehrin inşa edilmiş olmasını bir anlığına aklım almadı.

Sonra koltuğumdan kalkıp açık pencereden dışarı, yağmura baktım, bir sürü olasılık geldi aklıma, belki hasta oldun, yorgunsun, yatıyorsun belki. İlginç bir şekilde, en doğal, gerçekleşme ihtimali en yüksek olan kapının açılması ve senin içeri girmen gibi geliyor bana.

Ben gece uykum kaçtığında, onun gideceği yolu bilir ve buna boyun eğerim.

Olanaklar sonsuzdu ve insan hayattayken de ölebilirdi.

Ve sen gelmiyorsun, çünkü gelmeye kendin ihtiyaç duyana kadar bekliyorsun.