Bu oyun topluluğun değerinin ölçütüdür ve tüm düşüncelerin iflasıdır. İnsanların birbiriyle alışverişte bulanacakları düşünceleri olmadığı için, iskambil kağıdı alıp verirler ve birilerinin parasını almaya çalışırlar...

Bir insanın kendi içinde ne olduğu ve kendinde neye sahip olduğu, kısacası onun kişiliği ve değeri, mutluluğunun ve esenliğinin biricik dolaysız nedenidir...

Dünyadan sağ salim geçebilmek için, beraberinde büyük bir özen ve hoşgörü yedeği bulundurmak yararlı olur...

Yaşamın ruhuna sahip olmayan Yaşamın tüm sıkıntılarını yaşar.

Buna göre, yaşamımızın mutluluğu açısından en birincisi ve önemlisi ne olduğumuzdur, kişiliğimizdir...

Bu arada, bir kimseye henüz yaşarken bir anıt dikmenin, kendisine, ölümünden sonrasına güvenilemeyeceğinin açıklanması anlamına geldiğini söyleyelim...

Çoğu kimse, fazlasıyla bugünde yaşar, bunlar düşüncesizdirler; bazıları da fazlasıyla gelecekte yaşarlar, bunlar da korkaklar ve endişelidirler. Bir kimsenin doğru ölçüyü tutturduğu ender görülür...

"İnsan sadece yalnız kalabildiği sürece bütünüyle kendisi olur: Demek ki yalnızlığı sevmeyen özgürlüğü de sevmez. Çünkü insan ancak yalnız kaldığında özgürdür. Baskı, her toplumun ayrılmaz arkadaşıdır..."

Ve Lichtenberg: "Bir kafa ve bir kitap çarpışırlarsa ve bir tınlama sesi duyulursa; bu ses her zaman kitaptan mı gelir..?" diye sorar...

Gerçek zenginlik sadece ruhun içsel zenginliğidir, Gerisi, kazançtan çok bela getirir...