Zaten annem de böyle düşünürdü; sık sık, insanın sonunda her şeye alışacağını tekrarlardı.

Umutsuzluk susar. Kaldı ki susmak bile, eğer gözler konuşuyorsa bir anlam taşır.

Hiç bir zaman söyleyecek fazla sözüm yoktur, onun için susarım.

Gülümsedim, ama hayalim yine aynı ciddi ve kederli ifadeyi korudu.

?Her şeyin anlamsız olduğunu söylediğimiz anda bile anlamlı bir şey söylemiş oluyoruz.?

Ama kimse, hiçbir zaman, başına neler geleceğini bilemez ki!

Bir insanın tek başına mutlu olması utanılacak bir şeydir.

"Hayat denen şeyi biliyorsun sen, anlamıştım bunu."

''Tabii, umut, bir yolun dönemecinde, var hızla koşarken, birden yetişen bir kurşunla yere serilivermekti.''

Hayır, çıkar bir yol yoktu ve kimse hapishanelerdeki akşamların nasıl olduğunu tasavvur edemezdi.