Bu beden hata yapmaya başladı. Korkunç ve tehlikeli tümörler besliyor. Onları yok edemiyor, ortadan kaldıramıyor. Yegâne amacını, hayatta kalmayı başaramıyor artık.

Hangi yıldızlardan düşüp geldik her birimiz buraya?

Hiç kimsenin bir şeyi sırf başka birisi için yapmadığını göreceksiniz. İnsanın bütün eylemleri kendisine yöneliktir, bütün hizmetleri kendine hizmettir, bütün sevgisi kendisini sevmesindendir.

Belki de sevdiğiniz insanları düşünmektesiniz; ama daha derinlere inin... Sonunda, sevdiğinizin onlar olmadığını göreceksiniz. Siz, bu sevginin içinizde yarattığı duyguları seviyorsunuz. Siz arzuyu seviyorsunuz, arzu edilen şeyi değil...

Güçlenmek istiyorsan, önce köklerini hiçliğin derinlerine gömmeli ve en yalnız yalnızlığınla yüz yüze gelmeyi öğrenmelisin.

Benim de kötü dönemlerim vardır. Kimin yoktur ki? Ama beni ele geçirmiş değil. Onlar hastalığımın değil, benim varlığımın bir parçası. İsterseniz şöyle diyelim; onlarla yaşama cesareti gösterebiliyorum.

Ama başkası için karar vermeye kimin hakkı var?

Genellikle sorulmayan soru en önemli sorudur!

Ümit mi? Ümit en son kötülüktür. ... Ümit kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır.

Düşünceler, duygularımızın gölgesidir; ama her zaman daha karanlık, daha boş ve sade.