Sadece... Kendim gibi ölmek istiyorum.

Ve şunu sakın aklından çıkarma. Benim bahis oynamama izin yok. Ama olsaydı, bütün paramı sana yatırırdım.

Aklımda tek bir düşünce netleşti: Burada alevler içindeki bir kıza hiç yer yok.

''On ikinci mıntıkadan çıkmış bir kız Capitol'e kafa tuttuktan sonra elini kolunu sallaya sallaya gidebilirse, onları aynı şeyi yapmaktan kim alıkoyabilir?'' diye sordu. ''Bir ayaklanmaya ne mani olabilir?''

Bana göre, en kötü acı, her zaman için, o anda hissedilen acıdır.

Bu, benim alaycıkuşumdu.

''Biliyorum. Ben sadece umut etmiştim ki...'' dedim. ''Aynen öyle. Çünkü sen de çaresizsin.'' dedi Haymitch. Tartışmıyorum, çünkü çok haklıydı.

Ve ben, dudaklarımda edilmemiş vedalarımla gittikçe uzaklaşan 12. Mıntıka'ya bakakaldım.

Oyunların ellinci yılı. Yani ikinci Çeyrek Asır Oyunları. Ve galibin ismi: Haymitch Albernathy.

O artık en az ateşin kendisi kadar ölümcüldü.