Şimdilerde ideal güzellik zayıf olmaktır ama binlerce yıl öncenin tanrıça imgeleri şişmandı. Aynı şey mutluluk için de geçerlidir. Bir dizi kural vardır, eğer bu kurallara uymazsan bilincin mutlu olduğun düşüncesini reddeder.

Ve bu yüzden, ruhlarınızın karanlığında, hayatınızda hiçbir şeyin değişmediğinden yakınıp duruyorsunuz sessizce. Neden? Çünkü hayatınız büyük bir meydan okumayla karşılaşmadan sürüp gitsin diye, her şeyi değiştiren gücü hep denetim altında tutmaya çalışmışsınız.

Orada da burada da insanlar gruplaşıyor;çevrelerine duvarlar örüyor ve kendilerine tuhaf gelen hiçbir şeyin sıradan yaşamlarını sarsmasına izin vermiyorlar.Birtakım şeyleri sırf alıştıkları için yapıyorlar;yararsız konuları inceliyorlar,aralarında eğleniyorlar,çünkü eğlenmek gerekir,dünyanın geri kalanında olup bitenlerden onlara ne?

Ancak, toplum her zaman belirli davranış kurallarını herkese empoze etme eğilimindedir, tek tek insanlarsa neden bu kurallara uymak zorunda olduklarını merak etmezler.

Normallik fikir birliğinden başka bir şey değildir. Yani, çoğunluk bir şeyin doğru olduğunu düşünüyorsa o şey "normal" olur.

Benim için beklenmedik bir talih oldun ,Tanrımın lütfü oldun. Şimdi eskiden bilmediğim bir şeyi biliyorum: Değeri bilinmeyen her lütuf felakete dönüşüyor. Artık hayattan bir şey beklemiyorum. Ama sen, şimdiye kadar aklıma bile getiremediğim zenginliklere ve ufuklara bakmayı zorluyorsun beni. Oysa, şimdi bunların neler olduğunu bildiğim, önümdeki büyük olanakları gördüğüm için, kendimi daha kötü hissedeceğim. Çünkü her şeye sahip olacağımı biliyorum ve istemiyorum bunu.

İnsanı ileriye götüren de şüpheleridir.

Geçmiş ve gelecek sadece bizim belleğimizde mevcuttur.

Başka bir deyişle deli gibi yollara düşmüştüm.Hayatta en büyük dersleri yollardan almışımdır.

Doğduğumuz andan ölene kadar hayatımız sürekli bir yolculuktur.Manzara değişir,insanlar değişir,ihtiyaçlar değişir ama tren hep ileri gider.Hatay bir trendir,tren istasyonu değil.