Ben parçalarımı birarada tutmak için olağanüstü bir çaba harcıyorum: tutmuş benden ne istiyorlar.

Neden bana yaşamasını öğretmediler? Neden bana bizden bu kadar gerisini sen bulup çıkaracaksın, dedikleri zaman isyan etmedim? Hayata atılmak gibi bir çılgınlığı nasıl yaptım?

Her anı ne yapmam gerektiğini düşünerek geçirdiğim için çabuk yoruldum. Bana müsade.

Allah beni kahretsin ve ediyor da.

Kelimelerden önce de Yalnızlık vardı. Ve kelimelerden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık. Kelimenin bittiği yerde başladı; Kelime söylenemeden önce başladı. Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelime ile birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, Yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.

Büyük kelimelerden her zaman kaçındı ve büyük kelimeler kullandığını gördü. Küçük kelimeleri kendine yakıştıramadı; oysa küçük kelimelerle suçlandı ve kendini küçük kelimelerle savundu. Bütün insanlar, ellerini uzatarak işaret parmaklarıyla suçladılar onu, kelimeleri yüzünden.

Ne istediğimi bilmiyorum artık sayın insanlar! Beni affedin.

''Sabahları kimseyi uyandırmadan sessizce yola koyulurdum; gezici din adamları gibi. Yalnızlığın dinini yayıyordum.

'Oynadıkları oyunu hiç anlamıyorlardı. Yaşamak istiyorlardı; en çok buna kızıyordum.''

Ben ortalıkta kötü bir şeyler olduğunu seziyordum. Herkesin birbirini kötülediği, birbirinin suratına ve arkasından nefretini haykırdığı bir ortamda bunaltıyorlardı onu. Kime inanacağını bilmiyordu, bilemiyordu. Ona da saldırıyorlardı. Bu bir cehennemdi içindekilerin fark etmediği yakıcı bir hayattı. Bir şeylere kin duyuyorlardı anlayamıyordum. Selim için korkuyordum. Arkadaşlarının iyiye güzele duydukları arzuya inanmıyordum. Herkesin birbirine gerçek bir saygı duyacağı toplumu özlemelerini yadırgıyordum. Birbirlerine saygıları yoktu. Kinle gülüyorlar, en yakın dostlarının kurmaya çalıştığı bütün iç ve dış düzenleri öfkeyle yıkmaya çalışıyorlardı.