"İnsan bazı güçlüklerden, ancak onları unutmak suretiyle kurtulabiliyor albayım."

Kendimi anlatmaya dilim varmıyor, öğretmenim.

Gerçekten kötüyüm albayım, üstelik kötü oyunlar yazıyorum.

Çocuklarımıza durmadan tekrarlıyoruz : Muhakkak yabancı dil öğren ! 'Düşünmeyi öğren ! ' derseniz bir hakaret oluyor

Çoğumuz , problemleri yanlış kurduğumuz için, daha baştan çözümsüzlükle karşılaşırız

Güçlü olmaya çalışmak artık beni yoruyor Olric.

Her şeyi duyuyoruz, hiçbir şeyi bilemiyoruz Olric.

Bilge,seni anlıyorum Hikmet,diyebilirdi. Hikmet,seni seviyorum Bilge, diyebilseydi.

İçimde bir boşluk var; perşembe sabahları, okula gitmek istemediğim sırada duyduğum korkuya benzeyen bir boşluk.

Kendime yeni bir önsöz yazmak istiyorum. Yeni bir dil yaratmak istiyorum. Beni kendime anlatacak bir dil. Çok denediler, efendimiz. Allah?tan, ne denediklerini bilmiyorum, Olric. Hiçbir geleneğin mirasçısı değilim. Olmaz, diyorlar. İsyan ediyorum. Az gelişmiş bir ülkenin fakir bir kültür mirası olurmuş. Bu mirası reddediyorum Olric. Ben Karagöz filan değilim. Herkes birikmiş bizi seyrediyor. Dağılın! Kukla oynatmıyoruz burada. Acı çekiyoruz. Kapı kapı dolaşıp dileniyoruz. Son kapıya geldik. İnsaf sahiplerine sesleniyoruz. Ey insaf sahipleri! Ben ve Olric sizleri sarsmaya geldik. (Sayfa: 541)