Galiba varlığın çekim alanına giren en ulvi acıydı aşk; ve maddeyi mânâya veren en cömert sancıydı. Ruhların çeşitli varlıklar arasında bölüştürülen süsüydü belki; belki ötelere yazgılı yitirişlerin türküsüydü. Kalp kalbe konan kelebek kanatlarında renk; kudümlerde düşünüp neylerde ağlayan âhenkti aşk.

Sevgili! Aşkın şiirini yazmak isterdim sana; sana aşkı şiir ile yazmak isterdim. Aşkı seninle tanımlamak ister, aşkı sende tanımak isterdim. Ay ikiye bölündüğünde yanında olmak, Uhud?da dişini avcuma almak isterdim.

Çünkü; canına sevgili isteyenle, sevgili için can isteyen arasında hayat yolculuğunun ta kendisi gizlidir.

Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kıyamete kadar sökülmez imiş. Aşk ile insan elbet güneşe benzer; ve aşksız gönül misâl?i taşa benzer. Hayatı aşka bölünce hayat çoğalır; bütün hayatları toplasan geriye aşk kalır.

Aşk, kayıp giderse dünyadan ebet kıyamet olur; sevgisizlik gelir, dünya cehennem olur.

Aşk gelince burukluğun şiirinde hüzün dokur heceler ve azarlanmış kalpleri ısırır tam yarısında geceler. Saban onunla sürerse toprağı koşarak, ancak o vakit yeşerir taze bir başak.

Sevgili! Kapına geldik; aşkı öğret bize ve aşkını ver yüreklerimize.

Sevgili! Kapına geldik; aşkı öğret bize ve aşkını ver yüreklerimize.

Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünya da...

Arz-ı hâl etmeğe cânâ seni tenhâ bulamam Seni tenhâ bulıcak kendimi aslâ bulamam Sevgilim! Halimi arz etmek (aşkımı açıklamak) için seni tenha bulamıyorum. Seni tenha bulunca da, kendimi asla bulamıyorum.