''Birisi kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve oluk oluk kanama başlıyor yeniden? Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde, bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıveriyor. O yüzden değil mi, içimizi tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta tedirgin ve gergin dolanmalarımız? -anlatsam mı, anlatmasam mı?- kararsızlığımız, -bu sevgi beni acıtır mı?- kuşkularımız? Her zaman seni üzecek birileri olacaktır. Tek yapmamız gereken; sevginin bize vadettiklerine güvenmeyi sürdürmek, ama kime ikinci defa güveneceğimizi de iyi seçmek.''

Bana önyargı verin dünyayı yerinden oynatayım!

Bana bir önyargı verin, dünyayı yerinden oynatayım.

"Çünkü yüzyıllık yalnızlığa mahkûm edilen soyların, yeryüzünde ikinci bir deney fırsatları olamazdı." Gabriel Garcia Marquez - Yüzyıllık Yalnızlık

İnsanlar bir kere doğmazlar. Bu iş annelerinin onları doğurduğu gün bitmez. Fakat hayat yeniden ve yeniden onları kendilerini doğurmaya mecbur eder.

?Bu yüzden öldü.? dedi bana Doktor Dionisio Iguarán. ?Bizlerden daha sağlıklıydı; ama insan onun göğsünü dinleyince yüreğinin içinde fokurdayan gözyaşlarını duyabiliyordu.?

Kız , onun adını ancak söyleyebilecek kadar bir süre duraksamıştı.Karanlıkların içinde aramıştı o adı , bu dünyada ve öteki dünyada birbirine karışmış onca ad arasından ilk bakışta bulup çıkarmıştı onu ; tıpkı ölüm fermanı ezelden beri yazılı olan iradesiz bir kelebekmiş gibi , isabetli bir atışla onu duvara mıhlayıvermiş."SANTİAGO NASAR " demişti.

Ve, "İnsanlar birinci mevkide giderken, edebiyat yük katarına atılırsa, dünyanın anası bellenmiş demektir," dedi. Bilge Katalonyalının ağzından son duyulan sözler bunlar oldu...

Çünkü yüzyıllık yalnızlığa mahkum edilen soyların, yeryüzünde ikinci bir deney fırsatları olamazdı...

"Zaman nasıl da geçiyor," dedi. Bu korkunç bir şey..!"