Beni kimin mahvettiğini bilmiyorum. Sadece mahvolduğumu biliyorum.

Delirmemek için ilaç alıyordum. Delirmekten kastım aklımın başımda olmayışı değildi. Aksine, aklım fazlasıyla başımda olduğu için delirmekten korkuyordum.

Sesinde ve ellerinde dünyanın bütün şefkatleri vardı.

"İlle ölünecekse, beraber ölürüz," dedi. Hayatımda duyduğum en güzel cümleydi.

Başımın ağrısını durduramıyordum. En iyisi başımı kesip atmaktı.

Zamana ancak kitap okuyarak dayanabiliyorum. Kitap okumadığım zamanlarda, zamanın korkunç bir şey olduğunu düşünüyorum.

İçim öyle kavrulmuştu ki, sonunda kömür olmuştu.

Olmayan şeyler imparatorluğuydu dünya.

Bütün camları açtım. Serin hava bir anlığına içimi tazeledi. Bir anlığına. Umut bu işte. Sadece bir an.

Bir an. Umut nasıl ki bir andır, umudu yerle bir eden şey yine bir andır.