Ama yarın dediğimiz şey ısrarla yüründüğünde illaki varılacak ferah bir düzlük değilmiş. Yaşamak, ağzında tuttuğu kendi kuyruğunun peşinde koşan bir köpek olmakmış. Zaten dünya da yuvarlakmış, başladığı yere dönmek eşyanın tabiatıymış.

Zaman deyip geçme. Zaman bir çocuktur, sahilde çakıl taşlarıyla oynar.

Ben hatırlıyorum Ali. Ben çünkü günleri saydım, ben haftaları, ayları. Ben yılları saydım. Ben seni günlere böldüm, seni aylara. Bulamasaydım seni daha yıllara, yüzyıllara bölecektim.

Özetle, yaşamak bir denge meselesidir. Birine aşırı bağlanmak dengesizliktir.

Ah bu sancı! Çaresizliğin sancısı çok fena, nefretin bile belini kırar.

Bitmemiş bir aşktan ayrılışın en feci anıdır son temas.

Bizim tarihimiz unutarak gömdüğümüz günahlarımızın tarihidir.

Kötülük iyilikten daha kolay öğreniliyor.

Hayat biz olmasak da devam edeceğini her fırsatta yüzümüze vuruyordu.

Olmamış gibi yapabilenlerin dünyası bu, benim değil.