Suçlu her zaman avukatlar bulur, masumlar ise bazen...

İnsan eninde sonunda her şeye alışır.

Yıllardan beri ilk defa olarak içimde, aptalca bir ağlama arzusu uyandı, çünkü bütün bu insanların benden ne kadar nefret ettiklerini hissetmiştim.

Fakat herkes bilir ki hayat, yaşanmak zahmetine değmeyen bir şeydir.

Hiç bir zaman söyleyecek fazla sözüm yoktur, onun için susarım.

Umutsuzluk susar. Kaldı ki susmak bile, eğer gözler konuşuyorsa bir anlam taşır.

?Her şeyin anlamsız olduğunu söylediğimiz anda bile anlamlı bir şey söylemiş oluyoruz.?

Benden daha mutsuz olanlar da vardı.

Ama kimse, hiçbir zaman, başına neler geleceğini bilemez ki!

Yine bir süre sustuktan sonra, tuhaf biri olduğumu, beni kuşkusuz bu yüzden sevdiğini ama belki günün birinde yine aynı sebepten nefret edebileceğini mırıldandı.