Hepimizinki günübirlik hayatlar; hatırlayanın, hatırlanandan farkı yok. Hepsi geçici. Hem anılar hem de onların nesnesi. Her şeyi unutmuş olacağın günler kapıda, her şeyin seni unutacağı günler yakın. Bil ki çok geçmeden hiç kimse ve hiçbir yerde olacaksın.

?Hadi her şeyi deneyimleyelim, içimizde hiçbir şey kalmasın, ne varsa tüketelim ve ölüme elimizden alabileceği hiçbir şey bırakmayalım.?

Kanser hakkında şunu öğrendim. Size ölümcül bir hastalığı gösterir ve sonra sizi dünyaya, yaşamınıza, onun artık hiç olmadığı kadar çok hissettiğin hazlarına ve tadına geri tükürür. Size hem bir şey verildiğini hem de sizden bir şey alındığını anlarsınız. Hayat geçici, her zaman, herkes için ölümü bedenimizde taşıyoruz. Ama bunu hissetmek, belli bir ismi olan belli bir ölümü hissetmek çok daha farklı bir durum.

İster uzun yaşayacak olayım, ister kısa şu anda hayattayım. İnsanın hayatta uzun yaşamaktan başka umutlarının da olabileceğini görmek istiyorum.

Kendimi sık sık sona geldiğimde yanımda birileri olsun isteyecek miyim? Yalnız kalmaktan korkacak mıyım? Diye soruyorum. Bazen can çekişen bir hayvan gibi hissediyorum ve bir mağaraya saklanıp tüm dünyadan saklanmayı düşünüyorum.

birisinin kendisini başka birine açması ihanetin kapılarını açar ve ihanet insanı çok rahatsız eder.

zaman geri dönmüyor, hayatım tükenip gidiyor.Tabii bunu daha öncede biliyordum ama kırk yaşındayken insan bunu daha farklı biçimde biliyor.Artık o ''umut vaat eden delikanlının'' yalnızca bir bando flaması olduğunu,''büyük'' sözcüğünün anlamsız olduğunu ve tüm diğer insanlar gibi adım adım ölüme gitmek üzere kurulan bir oyuncaktan farksız olduğumu biliyorum.

insan dostunu düsmanından daha zor affediyor

küçük bir intikam iyi birşeydir, bastırılmış hınç insanı hasta eder.

yaptığım seçimler başkalarını tutsak ediyorsa ben o özgürlüğü seçemem.