Bir insan yaşanmamışlığı bulunca Onu artık hiç kimse anlatamaz Kalır sonsuz gücünün buyruğunda Ve bütün kesinliklerin üstünde, yalnız Dolaşır bir ateşböceği gibi kendi aydınlığında).

İşte yok oluşumdan doğan kent Hiçbir yere taşınıyorum, kendime sızıyorum yalnız Ben dediğim koskocaman bir oyuk Koltuğun üstünde, aynadaki yansıda Bir oyuk! sofada, mutfakta, yatağımda Yaşamayı tersinden kolluyorum sanki

Doğrusu ya Yanılmak her şeyi yeniden görmek gibi bir şey oluyor

Gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk Hiçbir yere gitmiyor.

Acılar da acılaşıyor gittikçe Sanki Bir azarlanmayla ölümünü düşünen çocuklar gibi

Neyi bitiriyoruz, neyi başlatıyoruz Neyi bekliyoruz, bilmem ki Kapı mı çalınıyor ne ?gidip açıyorum? Kimse yok Peki Nasıl karşılanır yok olan bir şey Karşılıyorum Birlikte salona geçiyoruz.

İkaros'um ben Kimse artık beni görmüyor.

Ben Benzersiz bir geyiği okşar gibi Sevgisizliği okşayıp geçtim Yol boyunca insanların Uzak yakınlığını Okşayıp geçtim

Her şey 'acele-sıcak', 'acele-yerli yerinde' Her şey, ama her şey

Ağzımda bir sakız çiğneme kımıltısı Şuramda duymadığım bir duyma Bir elimi kalçama koyuyorum Kimim ben?