Siir yazmakta beceriksizim, ic cekislerimi hece sayisina uyduramiyorum (s. 66) - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - gözyaslarimi tutayim diyorum; ama yaratilisimiz böyle, istedigi kadar ayip bilinsin, tabiat hükmünü icra ediyor (s.168)

Ah, uzaktan nazik görünen aşk Nasıl da acımasız ve kaba denendiğinde!

Öğret bana, nasıl unutulur düşünmek?

Neler doğuyor nefretten, ama daha çoktur sevgiden doğan

Her yaşayan ölür, sonsuzluk hepimizin sonu, Olağan bir şey bu.

Kötü işler gömülse de yerin dibine Çıkar bir gün insanların gözü önüne.

Zaten dünya ne iyidir ne kötü, düşüncenize bağlıdır iyilik kötülük.

Kendi kendimize verdiğimiz sözü tutmak, En çabuk unuttuğumuz şeydir, ne yapsak.

İsteklerimiz öyle çatışır ki kaderimizle Bütün kurduklarımız yıkılır gider. Düşünceler bizim, olaylar bizim değiller.

Düşen büyük adamı en sevdiği unutur, Yükselen züğürde düşmanları dost olur.