Yaşamı yoğunlaştıran ölümün kendisi değil mi?

"19 Temmuz 1910 , uyudum ,uyandım, uyudum, uyandım , ne sefil bir yaşam. Kafka Mektup

Gene bir yığın günler geçip gidecek ve ben kendime işte ilk defa her şeyin sonundayım mı diyeceğim ? Korkuyorum . Korkuyorum . Korkuyorum.

Mevsimler değişiyor... Bunlar vivaldi'nin dört mevsimleri gibi değil... Dinlendirici olamıyorlar hiç...

"İnsanın başkalarına söyledikleri, kendi duymak istedikleridir... Yazdıkları, okumak istedikleridir... Sevmesi, sevilmeyi istediği biçimdedir...

Eski aşklara dönemezsin, ama eski kitaplara dönebilirsin... Kitapların ölmezliği buradan mı gelir..? Bu nedenle yıllar var ki yalnız eski aşklarımız okuyorum...

Yalnızlık bana hiçbir zaman kesilmeyen bir güç veriyor

Yaşamla ve ölümle hesaplaşmak için yazıyorum

...ve bütün yollar gözümde büyüyor.Neyi ya da kimi bekliyorum. Güneş aynı güneş,geceler aynı geceler Bir tek ay var bunu çocukluğumdan beri biliyorum...

"O gece insanın kavrayabileceğinden daha çok şey bilmesinin bir mutsuzluk olduğunu düşündüm. Bu bazen olgunluktur, ama olgunluk değilse, o zaman -çöküştür."