"Kendimi koşu yolu olmayan bir dünyada yaşayan bir yarış atı gibi hissediyordum."

"Ölebileceğim düşüncesi kafamda sakince biçimledi."

Kendimi duygusuz ve boş hissediyordum,aklım,paramparça olmuş hayallerimin kırıntılarıyla doluydu.

"Öylesine yıpranmış, buruşmuş bir halim vardı ki dehşete kapıldım."

Sessizlik bunaltıyordu beni. Sessizliğin sessizliği değildi bu. Benim kendi sessizliğimdi...

Olmasını beklediğim hiçbir şey yoktu.

Yumuyorum gözlerimi, yıkılıp ölüyor dünya; Yeniden doğuyor açınca gözlerimi. Yıldızlar dans ediyor mavilerle, kırmızılarla, Dörtnala geliyor keyfince karanlık: Yumuyorum gözlerimi, yıkılıp ölüyor dünya.

Geceyle gündüz arasına birdenbire kayan ve hiç bitmeyecek olan bir üçüncü zaman diliminde yaşadığımız duygusuna kapılmıştım.

Karanlığın sızdıgını görüyor musunuz çatlaklarımdan..? Tutamıyorum içimde hayatımı..

Hayatta en son istediğim şey sonsuz güvenceye kavuşmak ve okların atıldığı yay olmaktı. Ben değişiklik ve heyecan istiyordum. Dört Temmuz bayramındaki havai fişeklerden fışkıran rengarenk kıvılcımlar gibi her yöne atılmak istiyordum.