Büyükannem her zaman tarçının mutlu bir yuvanın göstergesi olduğunu söylerdi.

O beni terk etti. Ben de birisi gitmek istediğinde onu tutmamak gerektiğini öğrendim

Güldüm ama bu sığ, yalnız bir gülüştü. Bu, eski hayata duyulan özlem ve pişmanlıkla dolu bir gülüştü

Doğumda bile olsa annelerinden ayrılan çocukların büyüyünce annelerini hatırladıklarını okumuştum. Bu hiçbir zaman zedelenmeyen bir bağ.

Her zaman bir erkek kardeşim, hatta çevremde dolaşıp beni kızdıracak bir kız kardeşim olsun istemişimdir

Müzik dünyası egosu yüksek kişiliklerle dolu.

Henüz gece olmamıştı ama gündüz de değildi. Zaman gece ve gündür arası bir yerdeydi. Sanırım Cade ve ben de öyleydik. İki yer arasında kalmıştık.

Masalsız bir çocukluğa çocukluk mu denir?

Kitapsız bir hayatın amacı nedir ki?

...hayattaki en güzel şeyler asla oldukları gibi kalmıyor.