Ona koşmak, eskiden yaptığım gibi sarılmak istiyordum. Ama o günler sona ermişti. O bunu biliyordu. Ben bunu biliyordum.

Sırıttım ve dolaptan iki yemek tabağı çıkardım. Bir yanım, Bu adam kim, daha önemlisi kim olduğunu sanıyor? diye düşünüyordu. Diğer yanımsa, Ömür boyu neredeydi, niye karşıma çıkmadı ? diye merak ediyordu.

"Ben sana âşık oluyorum." "Ben de," diye fısıldadım. "Hem de çok." Bana gülümsedi. Kalbim patlayacak gibiydi. "Birlikte âşık olalım o zaman."

Gözlerimi sımsıkı kapattım ve açtım. Gökyüzüne baktım. Binaların hemen üstünde, sanki ikimiz için çizilmiş gibi görünen, solgun renklere boyanmış bir gök kuşağı vardı

'O zaman sen de müzisyensin?'' diye sordum. Kafasını salladı. ''Hayır, nota filan okuyamam.Ben sadece müzikten anlarım.'' Kalbine hafifçe vurdu. ''Sana daha önce de söylediğim gibi, müziği hissederim.''

Tuhaf bir teorisi vardı ; "bir evde ne kadar çok tarçın tüketilirse o kadar çok sevgi olur"

" Aşk, zorla tomurcuk vermesini istediğin bir sera çiçeği değildi. Aşk, yol kenarında beklenmedik şekilde açan bir çiçekti."

Hasta olduğumuzda sevdiğimiz herkes her bir kucaklaşmanın, öpücüğün ve dokunuşun sanki sonuncuymuş gibi kıymet verilmesi gerektiğini bilir.

Uzun boyluydu,koyu renk saçları vardı: Ona bir zırh ve beyaz at verip görmeliydiniz; nişanlımın Külkedisi'nin aklını başından alan prense benzerliği olağanüstüydü. Şanslıydım.

İyi müzik seni harekete geçirir. Hatta değiştirir