"..insan her zaman aynı insanları görürse, bunları yaşamının bir parçası saymaya başlar. İyi, ama bu kişiler de bu nedenle, yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. Bizi görmek istedikleri gibi değilsek hoşnut olmazlar, canları sıkılır. Çünkü, efendim, herkes bizim nasıl yaşamamız gerektiğini elifi elifine bildiğine inanır."

"Kimse bilinmezden korkmamalı, çünkü herkes istediği ve ihtiyaç duyduğu şeyi ele geçirebilir."

Nerdensiniz?" diye sordu delikanlı. "Birçok yerden." "Kimse birçok yerden olamaz," dedi delikanlı.

Deveci yanlarından ayrılınca delikanlı İngiliz'e, "Kervanlara daha çok dikkat etmelisiniz," dedi. "Dolambaçlı bir yol izliyorlar, ama hep aynı noktaya gidiyorlar." "Siz de dünya konusunda daha çok şey okumalısınız," diye yanıtladı İngiliz. "Kitaplar tıpkı kervanlara benzerler."

"İnsanlar gitmekten çok geri dönüşü hayal ediyorlar."

"Bir düşü gerçekleştirme olasılığı yaşamı ilginçleştiriyor."

O beni ikna ettiğine emin gibi davranıyor, bense söylediklerine inanmış gibi.

Kendi arzuladığımız kişi değiliz. Toplumun talep ettiği kişiyiz. Anne babamızın istediği kişiyiz. Kimseyi hayal kırıklığına uğratmak istemeyiz, sevilmeye çok ihtiyacımız vardır. İşte bu yüzden en iyi yönlerimizi bastırırız. Rüyalarımızın ışığı olarak gördüğümüz şey yavaş yavaş kabuslarımızın canavarına dönüşür. Gerçekleştiremediğimiz şeyler, yaşayamadığımız olasılıklardır.

Beyin her şeyin yolunda olduğunu söylese de ruh yolunu kaybeder, hayatı, hangi hakla adaletsizce yaftaladığını bilemez, şaşkına döner.

Yüzümüzden gülümsememiz, dilimizdense yüreklendirici öğütlerimiz eksik olmaz; çünkü hiç kimse yalnızlığını başkalarına açamaz, özellikle de yanında sürekli birileri varsa. Oysa bu yalnızlık gerçektir ve en iyi yönlerimizi çürütür çünkü kendimizden başka kimseyi kandıramasak da bütün enerjimizi mutlu görünmeye harcarız. Yine de, her sabah açan gülümüzün sadece çiçeğini dışarıya gösterir, bizi yaralayıp kanatan dikenlerle kaplı sapınıysa içimizde saklarız.