İyi günlerimde bile Kafka' nın Değişim hikayesini okuyamamıştım. Hamamböceklerinden nefret ederim. Görüldüklerini anlayınca duyargalarını bir sallayışları vardır. Hain hain bir kaçışları vardır. Kafka' nın o hikayeyi sonuna kadar yazabilmesine şaşıyorum. sf. 604

Neden bana yaşamasını öğretmediler? Neden bana, bizden bu kadar gerisini sen bulup çıkaracaksın dedikleri zaman isyan etmedim? Hayata atılmayı nasıl göze aldım? Ben insanların dünyasına atılmayı nasıl göze aldım? Ben insan değilim ki? sf. 607

Küçümsüyor elbette beni. Sen Kafka' yı okuyarak dayanamazsın bu hayata, diyor. Kafanın böyle bir gücü yok. sf. 608

Kimseye, kimsenin varlığına dayanamıyorum artık. sf. 616

Yaşamayı nefes almak gibi rahat sürdürenler de var. Onlar daha fazla yaşasın. Yaşasınlar inşallah. Beter olsunlar! sf. 626

Tanrım, diye düşündüm il defa. İlk defa, Tanrım dedim; bıraksınlar beni artık... sf. 627

Hürriyet, ölümden kaçmak demek değildir. Belki de yalnız ölüme giderken hür olabilirdi insan. Ancak ölüm-kalım anında hürriyetin gerçek anlamını kavrayabilirdi. sf. 662

Ölmeden ölmek zormuş: öyle söylüyor şair. O kadar zor değil. Ölümü beklemek zor. Ölümü bekliyorum ve ölüm gelmek bilmiyor. Ben de bu arada vaktimi boş geçirmemek için ölümcül düşüncelerimi geliştiriyorum. Aynı zamanda kişiliğimi de aşağılık bir duruma getirmeye çalışıyorum. Belki ölüm geldiği zaman beni ölmeye değer bir yaratık bulmayacak. Ölümden kaçmak için sonsuz sayıda aşağılık düzen peşinde koştum; sonunda, yaşamama izin verilirse, ne yapacağımı bilemeyeceğim. Karanlık günlerimde beni hor görenlerin anıları yüzünden rahat edemeyeceğim. sf. 662

Ne kadar acıyorum kendime; bu yüzden başkalarına acımaya fırsat bulamıyorum. sf. 671

Bütün hayatınca konuştu. Sonunda tutunamayanlar diye bir söz çıkarabildi ortaya: bir tek kelime. sf. 708