Kendimi rezil mi ettim en insafsız insanlar? Fakat gerçeğin yanında benim ne önemim var?

Yalnız şunu iyi biliniz ki kahramanlar oyunlarını ve kaderlerini yalnız yaşarlar.

Ne-var-ne-yok-iyilik-sağlık oynuyorum her gün.

Anlamasam da dinlerdim seni. Bir 'hukukumuz' vardı hiç olmazsa. Ölümcül düşüncelerini hafifletirdi bir insanın varlığı belki. Belki de anlatmaya çalıştın birilerine. Kim bilir? Anlatamadın; belki o insanın yüzüne bakar bakmaz anlatmanın yararsızlığını gördün.

Bir arada olmanın kaçınılmazlığından başka bir neden yok muydu bizi yaklaştıran? Aramızdaki boşluğu nasıl doldurmalıyım? Sen olmadan seni nasıl öğrenmeliyim?

Bütün hayatımı ayaklarının altına seriyorum: incele beni! Çürüğe çıkarırsın biraz insaflıysan.

Başkalarına söyleyebilecek bir sözüm olması için önce kendime söz geçirmem gerektiğine inanıyorum.

Kendi değerini eksiksiz bilen ve her an bu değeri, yeni şartlar ışığında eleştirebilen bir kişi ne yapmalı, ne yapmalı diye bocalamaz.

'Söyle evladım'' diye teselli ederdi annem beni. ''Söyle de içine hicran olmasın''. Hicran oldu Anne...

Kişiliği korumak için, bazen yaşamamak gerekiyor.