Günlerce bir sandalyenin üstüne oturdum, karanlık düşüncelere daldım. Ölmek istiyordum; yani bir kolaylık peşindeydim, her şeyden birdenbire kurtulmak istiyordum.

Yeteneksiz ve özentili bir zavallı olduğumu söyledi.

Ben vedaları sevmem Albayım. Hiç gitmesin insanlar. Hele gelmemek üzere giderlerse çok üzülürüm Albayım, dayanamam.

"Sayın dinleyenlerim , İstanbul Teknik Üniversite Radyosu, bir aydan fazla susturulmayı müteakip, bugün tekrar yayınlarına başlıyor. Teknik Üniversite olarak bizler ve bütün Türk gençliği buna ne kadar sevinse ve ne kadar iftihar etse azdır. Çünkü bu kapatma periyodu, alelade bir radyonun herhangi bir sebeple çalışmasına ara vermesi gibi değildir. Bu ilmin ve tekniğin sesinin kesilmesi ve gençliği susturma gayretinin bir maddi sembolü idi. Her şeye el uzatan istibdatçı zihniyet, buna da el atmıştı.O,gençliğe ve aydına inanmıyor, haklı olarak ondan çekiniyor, korkuyordu. Bilmiyordu ki insanların çeşitli faaliyetlerirne türlü zulüm ve tedbirlerle bağ vurabilirler, yalnız düşünme kudretine ve hürriyet sevgisine asla. Büyük şairimiz Namık Kemal 'Ne mümkün zulm ile bidat ile hürriyet / Çalış idraki kaldır muktedir isen ademiyetten.'diye bundan yıllarca evvel bağırmamış mıydı? Bugün eriştiğimiz ve hepimizin göğüslerini kabartan zaferin asıl manası, aydınlığın zulme, akıl ve ilmin gerilik cehalete olan galebesidir. Bu sebepledir ki radyomuzun açılışından ayrı bir sevin. duymaktayız. Burada bize bugünleri bağışlayan ve uğrunda aziz kanlarını akıtan Türk gençliğine ve asil kahraman ordumuza minnet ve şükranlarımızı sunmayı en başta gelen vazifemiz olarak biliyoruz. Şimdi bütün aydınlara olduğu gibi biz Teknik Üniversitelilere düşen en mühim görev, bu necip hareketin vakarına yaraşan sükunet ve huzuru temine çalışmak, aklın ve ilmin rehberliğinden ayrılmamak ve ATATÜRK'E layık olmaya gayret etmektir. Bu huzur ve sükun devresinden sonra gençliğimizden, aziz vatan için temennimiz, çalışmak ve yine çalışmak olacaktır. İstikbalimizin ancak bu gayrette olduğuna inanıyorum. VAR OLSUN İLMİN SESİ VE ONUN KORUYUCULARI "

Bütün insanlığı kucaklamak isterken, neredeyse bütün dünyanın altında eziliyordu.

Ortalıkta kibarlıktan başka bir şey yoktu.

"Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum, ben Van Gogh'un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız."

"Fakat benim de sevmeye hakkım yok mu albayım? Yok. Peki albayım. Ben de susarım o zaman. Gecekondumda oturur, anlaşılmayı beklerim. Fakat albayım, adresimi bilmeden beni nasıl bulup anlayacaklar? Sorarım size: Nasıl? Kim bilecek benim insanlardan kaçtığımı? Ben ölmek istiyorum sayın albayım, ölmek. Bir yandan da göz ucuyla ölümümün nasıl karşılanacağını seyretmek istiyorum. Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan; bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor."

"Ne var ki, dünyada 'sizi anlıyorum' gözlerinin sahteleri türemişti; gerçeği sahteden ayırmak çok zordu. 'Sizi anlıyorum konuşmanıza ihtiyaç yok' ya da 'siz-onlara-bakmayın-yalnız-gözlerime-inanın' bakışlarının çoğu aslında 'bugünü-geçirmek-için-birine-ihtiyacım-var' kalıbından ibaretti.

"Çok güzel insanlar da, çok çirkin insanlar gibi, fotoğraflardan anlaşılmazdı."