Ve önce kelime vardı; sen, önce vitrin vardı dedin. Ben konuşurken vitrini seyretme cüretini gösterdin.

Kapıcı! Kötü hayalleri içeri bırakma. Biz burada çok sıkışık durumdayız.

Ne karanlık ruhun var yahu Hikmet! Biraz pencereni aç da içeri temiz hava girsin.

Oku Albayım oku. Bizde herkese yetecek kadar utanç var.

Bu ülkede çocuklara yer yok. Başka ülkelerde varmış, her tarafı yeşil ülkelerde. Biz, büyük sabırsızlıkla çocukların büyümelerini bekliyoruz. Onların kafalarına vuruyoruz, adam olmaları için. Seniyezitseni olarak görüyoruz onları. Kafalarını tıraş ediyoruz, çabuk büyüsünler diye. Benim içimdeki çocuk büyümedi. ( Yirmiüçnisanda onu da bir saatlik başbakan yapsalardı belki büyürdü. Hayır, büyümezdi.) Yıllardır taşıyorum içimdeki çocuğu; yaşamadığı için büyümedi hiç, amcası.

Ben gecekonduda yaşayan ve insanlıktan emekliye ayrılmış bir adamım.

İnce düşünmelisin Kirkor; herkese her şey sorulmaz.

Öyle saçmalanır ki burada, sevmeden edemezsin.

Demek ilkbaharı sevmeye hiçbir acıma engel olamuyor.

Bende, insanların sinirine dokunan bir gariplik var. (Alnıma yazılı.)