Kolyeye baktım uzun uzun. Bu maviler Ayla'nın mavi gözleri. Kırmızılar Celal'in kanlı gözyaşları. Peki, ben nerdeyim? Benim kalbimde kanayan gül nerede? Bunu bana yapmayacaktın Celal.

Ah bu küçük kasabalar. Her biri bir gizli sevda cehennemi.

Yahu nedir, başkasının derdi gelip gelip bana çarpıyor.

"Eli elime değdi de, Hem ben yandım hem kendi." diye türküye başladım. ... -Sadece ben yandım abi, kızın umrunda mı ?

Hayat kitapla güzel

Vay canına! Eli çiçekli, iri yeşil gözlü bir kız. Demek ilk bakışta gözlerini görmüşüm. Ama az önce kasımpatıları zikrettik. Eee... Gözler mi, çiçekler mi?

-Hayır okumadım, verirseniz sevinirim. Emret sultanım, emret fındık kabuğuna gireyim. Uzanıp raftan kitabı aldım. Şöyle fırrrt diye bir sayfaların tozunu silkeledim. Bu hava basan harekete bir de ses tonu ekledim: -Kabul ederseniz hediyem olsun, dedim.

Mazi her daim insanın içindedir,kendimiz olabilmek için her daim mazimizle yüzleşmeye hazır olmalıyız.

Tahammülde seferde,insanın içindedir.

"Ben" demek terk-i edeptir.