Kim bilir belki de yazmak, okumak, dinlemek bir tersine büyüyle olacakları bizden uzak tutmak demekti. Kimi zamanda yakın tutmak...

Bilmenin, öğrenmenim, araştırmanın sonu gelmiyordu ama, insan ömrünün sonu geliyordu.

Bu sevincin intikamı gibiydi şimdiki tutsaklığı. Ya da her sevinç bir zaman sonra insandan öcünü alıyordu.

İnsan yalnız ve umarsızken ne kadar çok şeyi birden anlıyordu. Sessizliğin gücündendi bu.

İnsan yalnız ve umarsızken ne kadar çok şeyi birden anlıyordu. Sessizliğin gücündendi bu.

İnsan yalnız ve umarsızken ne kadar çok şeyi birden anlıyordu. Sessizliğin gücündendi bu.

Herkesin yaşamında başka "kimse"ler vardı.

İnsanoğlu, kendinden sonraki kuşakların inançlarının ve yaşama biçimlerinin değişebileceğine inanmak istemez. Kıskanır. Eğer ölümsüzlük olsaydı kıskanmazdı.

Hepimiz, herkes bir başkasının yazgısına seyirciydik.

İnsan kimi kez bir yanlıştan yola çıkarak ulaşıyordu doğru'suna...