Bana kelimelerin gücünden bahseden kitaplar, Öğretmediniz. Öğretmediniz bunca sükutun nasıl yazılacağını..

Sen bir çay demle sıcacık. Ben, tüm soğuk yanlarımı; elimi; yüzümü, gönlümü alıp geleyim.

insan susunca konuşmuyor sanılır. oysa en şiddetli kelimeler, sükûtun içinde gizlidir..

arkasında hüzün desteği var yüreğimizin, kaybetmemiz ondan..

kaybedenler tarafında kaldı,umuda ısmarlanmış düşlerimiz..

İçimin koridorlarında hep sessiz yürüdüm.Ayağımı sürtmeden,düşlerimin sesini kısarak,içimin sesini kısarak..

İnsan kendi içinde ölür, doğar ve yeniden başlar..

Ben sevdayı gözünden tanırım, bana bakamaz!

"Sevgili kalem; seni seviyorum. Ve sevgili yalnızlığım, seni de. Ben kendimi bile yazarak tanıdım, öğrendim. Korktuğum, bilmediğim, girmeye çekindiğim yerlerimi hep onun sayesinde keşfettim." diyerek başlamış, Mehmet Deveci, yalnızlığıyla konuşmaya ...

Hayat asla veresiye çalışmadı ve ücretini ömrümüzden peşin peşin aldı.