"Komünistlik başka, ana baba başka." syf. 60

"Kanatlarımız olsa be Metin!" syf.61

"Hani," dedi. "Denizde, suyun üstünde bırakırsın ya kendini. Düz yatmak için değil ama, yüzüstü, kollar bacaklar serbest. Denizanası gibi. Uzaydaymışsın gibi sanki. O hissi çok özlüyorum ben. Kendi ağırlığımdan kurtulma hissini.

Adına yaşamak dediği, yıllar süren bir intiharın sonuna gelmişti demek.

Orta birdi. Okulun içinde hamamböcekleri gibi dolandığımız kapkara önlüklerden kurtulmuş, kravat takmaya başlamıştık artık. Bu benim önemli bir adam olacağıma duyduğum inancın ilk gerçek karşılığıydı.

Günaha elinin ucu bulaştıysa, her an her şeyde yüzüne yüzüne vuruverecekmiş gibi olunurmuş, o gün öğrendim bunu. syf 74

Hayatımda ilk kez, belki o kadar şiddetle son kez, ölmek istedim.

Yalnız kaldım. Neyse ki yalnızlık en az bir çocuğu sarsabilir. syf 88

Ne olursa olsun, çocukken hayat, koptuğu yerden daha kolay devam edebiliyor. syf 88

Böylesi sessizlikler hayatta hep felaket haberleriyle biterdi, o kadarcık yaşımla bile biliyordum bunu. syf 90