Saplanıp kaldığını hissetmenin ne kadar berbat bir şey olduğunu bilir misin?

"Ama gerçekten gitme düşüncesi boşluğa bakmak gibi."

"Beni o kadar da sık düşünme. Sadece iyi yaşa. Sadece yaşa? Sevgiyle, Will."

"Zaman bazen normal şekilde ilerler, bazen de durup yavaşlar. Sanki hayat, yani gerçek hayat, bir başka yerde akıp gitmektedir."

Will: Elinde tek bir hayat var.

Bu dünyada hiç kimsenin beni onun gibi anlamadığını ve asla anlamayacağını hissettiğimi ona nasıl anlatabilirdim? Onu kaybetmenin benim için içimdeki bir kurşun deliği gibi acı dolu , devamlı bir hatırlatıcı olduğunu, asla dolduramayacağım bir boşluğu taşıdığımı nasıl anlayabilirdi?

-Onu özlüyor musun? -Hem de her gün.

Her şeyin iyi olduğuna, hiçbir sorun olmadığına dair neşeli kararlılığını hissetmek zorunda kalmak istemiyorum. Sanki yeterince söyleyince gerçekten her şey düzelecekmiş gibi!

Keder yeniden içime doluyor, ani bir akıntı gibi yoğun ve ezici.

Görüyor musun? buradayım -hayattayım- ve en uçtayım. Bana söylediğini yapıyorum!