Öyle bir zaman gelecek ki, hepimiz ölmüş olacağız. Hepimiz. İnsanların var olduğunu veya türümüzün herhangi bir şey yaptığını hatırlayabilecek tek bir insan evladının bile kalmadığı bir zaman gelecek.

Özel olmadığını çünkü dünyanın seni tanımadığını söylüyorsun ama böyle diyerek bana hakaret ediyorsun. Ben seni tanıyorum.

kitap çıkalı yıllar oldu ve hala yeni farkına varan gerizekalılar var tuaf böyle bir mukemmel kitabın nasılda yeni farkına vardıklarını aklım almıyor.

İnsan her yerde doğa ile kaderi suçlar ancak kaderi çoğunlukla kişiliği ve tutkularının, hataları ve zayıflıklarının bir yansımasıdır.

Hepiniz keyif almak için sigara içiyorsunuz. Bense ölmek için içiyorum.

Korku bu: Önemli bir şeyimi kaybetmiştim, bulamıyordum ve ona ihtiyacım vardı. Birinin gözlüğünü kaybetmesi, gözlükçüye gitmesi ve ona dünyada hiç gözlük kalmadığının, gözlüksüz idare etmek zorunda olduğunun söylenmesi gibi bir korkuydu.

Bir tarafı ölü olan bir aşk üçgenine kısılmıştım.

Sana istemediğin bir kadere doğru gitme yolunda yardım mı ettim, Alaska, yoksa kendini gönüllü bir şekilde yok etmene mi yardımcı oldum sadece?

Çünkü bunlar farklı suçlardır ve beni intiharının bir parçası yaptığı için ona mı kızıyım yoksa gitmesine izin verdiğim için kendime mi kızmalıyım bilemiyordum.

Geleceği hayal etmek, bir nevi nostaljidir.