Ah bu boşluk! Göğsümün içinde, şurada hissettiğim bu korkunç boşluk! Eğer onu bir kez olsun, bir kez olsun şu kalbe bastırabilsen, bu boşluktan eser kalmaz diye düşünüyorum çoğunlukla.

Çok zaman göğsümü parçalamak, beynimi dağıtmak istiyorum. Biz insanlar, birbirimiz için ne kadar az şey yapabiliyoruz!

Çok şeylere sahibim. Ama onu düşünmek her şeyimi silip götürüyor. Nelerim var! Fakat onsuz her şey bana hiç oluyor...

İnancın, mecalsiz kalanlara destek, susuzluktan cayır cayır yanan yüreğine su serpecek bir kaynak olduğunu anlıyorum...

İnsanın alın yazısı, nasibini aldıktan sonra göçüp gitmekten başka nedir ki?

Ey ulu Tanrım! Önce akıl sahibi olup sonra onu kaybetmedikçe mesut olmamak insanların alın yazısı mı?

Hiçbir yerde rahat değilim, her yer bir yokluk benim için...

Tanrım, bu mudur insanların yazgısı? Ya henüz akıl sahibi değilken ya da akıllarını yitirdikten sonra mı mutlu olacaklar ancak?

Senin için ölmek mutluluğuna erişmiş olmam!Lotte, senin için can vermek!

Mucize, imanın en sevimli yavrusudur.