O güne kadar yaptığım, piyano çalmak değil, piyanoyla oynamaktı. İlk defa Dostoyevski okuduğumda da aynı şeyi hissetmiştim. Daha önce okuduğum şeylerin hepsini bir kalemde silivermişti. 599

Özgürlük düşleyen ve aklında yalnızca kaçmak düşüncesi olan bir esir gibiyim. 618

Öğlen saat on ikiyi bir dakika geçti mi, gece başlar, derler Çinliler. 631

Esas olan gösteridir, Shakespeare'nin dediği gibi. 650

?Ben ağladığımda bütün dünya ağlardı, öyle zannederdim.?

?Belki de insan sırf kimse ona inanmadığı için yazıyordu.?

?İnsan bir gecede sanatçı olmuyordu. Önce ezilmeli, bakış açındaki çelişen noktaları yok etmelisin. Birey olarak tekrar doğabilmek için insan olarak dünyadan silinmelisin.?

?Dünyanın insan yapımı olmayan bir parçasını istiyordum, kusma raddesine geldiğim insandan tamamen bağımsız bir parçasını. Bütünüyle toprağa ait, fikirden yoksun bir şey istiyordum. ?

?Dostoyevski okumaya başladığım o ilk gece hayatımın en önemli olaylarından biridir, ilk aşkımdan bile daha önemli. Benim için anlam taşıyan, düşünerek ve bilinçli olarak yaptığım ilk iştir ve dünyanın çehresini olduğu gibi değiştirmiştir. O ilk büyük yudumdan sonra başımı kaldırdığım anda saatin gerçekten durup durmadığını bilmiyorum şimdi. Fakat dünya bir an için durdu, bunu biliyorum.?

Kesin olan tek şey şudur: öldüğünde ve dirildiğinde toprağa aitsindir ve toprağa dair ne varsa devredilemez bir biçimde senindir. Doğanın bir cilvesine dönüşürsün, gölgesiz bir varlığa; bir daha asla ölmeyecek, fakat etrafındaki bütün olaylar gibi gelip geçeceksin