Peşimizde, her şeyi kendi akışına bırakmamızı ve hiç konuşmamamızı söyleyen, bizden daha büyük, bizden daha güçlü bir şey vardı sanki.

Kimi zaman, onun yüzüne bakarken, köy çeşmesinin yosunlu şırıltısına tutuna tutuna ilerleyen kasvetli bir zamanın sokaklarında bulurdum kendimi

Gecenin karanlığı altında kanatsız bir gece kuşuydum artık ben, sokaksız bir sokak kuşuydum, ya da dünyanın içinde kaybolmuş bambaşka bir kuştum.

Pencereye koştum sonra. Dışarıda ne bahçe vardı, ne dut ağaçları.

Beybaba, bize duble patates!

Başkaldırı onların yaşam biçimi çünkü, ayakta kalmayı ancak bu yolla başarıyorlar.

Elleri karanlıkta kalan çocuklar, dün gece masalların ne denli gerçek olduğunu düşünmüşlerdir

Dağın tepesinde, Doğu heykelleri kadar hareketsiz, öylece oturuyorduk gene.

En doğurgan birikimler bilmeden biriktirilenlerdir

Gri sakallı gibi tıpkı, ben gibi, karmaşa gibi...