Angela Vicario, aşk yoksunluğunun sakıncasını şöyle bir dokundurmaya cesaret edebildiyse de, annesi tek bir sözle onu susturmuştu. "Aşk da öğrenilir."

Bizlerden daha sağlıklıydı; ama insan onun göğsünü dinleyince yüreğinin içinde fokurdayan gözyaşlarını duyabiliyordu...

Unutma, dostum. Seni ben öldürmüyorum. Seni devrim öldürüyor.

Yağmurla birlikte uyudular.

Geçip giden baharları kurtarmak mümkün değildir...

Kırk iki yaşındayken bir gün sırtımda soluk almamı zorlaştıran bir ağrıyla doktora gitmiştim. Adam bunu hiç önemsemedi: "Sizin yaşınızda bu ağrılar doğaldır,"dedi. "Öyleyse,"dedim, "doğal olmayan benim." Doktor, merhamet yüklü bir ifadeyle gülümsedi. "Görüyorum ki siz bir filozofsunuz,"dedi.

"Hiç değişmemişsin," diye içini çeki, hüzünle ben de onu pohpohlamak itedim: "Sen değişmişsin, ama iyiye gitmişsin." "Ciddi söylüyorum,"dedi, "hatta o ölü at suratın bile canlanmış." "Yemliğimi değiştirdiğimden olsa gerek," dedim, hınzırca. Kadın canlandı. "Hatırladığım kadarıyla haşmetli bir babafingon vardı,"dedi. "Neler yapıyor?" Kendimi kıl payı kurtardım: "Görüşmediğimizden beri değişen tek şey, ara sıra kıçımın yanması." Tanıyı hemen yapıştırdı:"Kullanılmamaktandır."

"Seks, insanın aşkı bulamadığında elinde kalan bir tesellidir."

"Soyun atası ağaca bağlanır, sonuncusunu da karıncalar yer." (354)

"Çünkü yüzyıllık yalnızlığa mahkum edilen soyların, yeryüzünde ikinci bir deney fırsatları olamazdı."