''Bu ne benim kusurum ne de insanların. Sessizliğin en sessizine aidim, benim için doğrusu bu...''

"Düşler sona ermedikçe kişi uyanmaz uykusundan, sımsıkı tutar düşler bizi, istesek de uyanamayız; işte birazcık uyuyabilmemi bu düşe borçluyum. "

Çaresizlik diz boyu, dibe sürüklenirken bile.

Hiç değilse numaralandırıyorum Bu mektupları, birini bile Kaybetmemen için, aynen Benim seni kaybetmediğim gibi O küçük parkta

Ne yazacağımı bilmeden satırların arasında dolaşıyorum. Nefesiniz üzerimdeyken gözlerinizin ışığı altında mutlu, güzel bir günde gezer gibiyim.

Bu büyük satranç oyununda yerim yok benim; oyunun kurallarını hiçe sayarak, oyunu altüst ederek gözümü kraliçeye dikmişim! Şahın yerine geçmek istiyorum belki? Belki de bütün alanı geçirmek istiyorum elime?!

Ne var ki, insan daha önceden yitirmişse aklının yarısını, hiç değilse geri kalanın değerini anlar da onu olsun sıkı sıkıya tutmaya çabalar.

"Herşeye rağmen mutluluktan ölünebiliyorsa, o zaman bu şekilde öleceğim."

Her şey olabilir, ama beni yitirmen, bu olamaz işte !

Vazgeçilmesi mümkün olmayan bir şeyden vazgeçebilmek bir kişinin sahip olabileceği en büyük güçtür.