Biz ne garip şeyleriz ki; doluyuz, bazıyız, avuntuluyuz Ve bizim en güzel öldüğümüzdür bu: yaşamak Ben biliyorum, yalan mı, siz de biliyorsunuz.

Sanki bir tramvaya bindik, az sonra ineceğiz

İnsan sevdi miydi buna bir çare düşünmeli.

Aşk gene kelime değiştirdi, vahşi.

Öyle ya kim sevişirdi acıları olmasa Kim bakardı uzağa köpekleri saymazsam.

Kim ne derse desin ben bu günü yakıyorum Yeniden doğmak için çıkardığım yangından.

Oysa ben her türlü kıpırtının ardından Bir böcek, bir ışık ve yoksullar gibi korkarım Ya da bir yolculukta bunalmış gibi Varıp da farkına uzaklığımın

Gün günden sevdaya benzer

Bir kişi bile değilim yalnızlıktan.

Dokunsan ağlayacak, konuşsan susmayacaklar bir daha