-''Hata yaptığınız zaman, vicdan azabından korkun Bayan Eyre. Vicdan azabı, hayatın zehridir.'' +''Çaresinin pişmanlık olduğunu söylüyorlar, efendim'' -''Bunun çaresi değil. Değişim belki çare olabilir. Ve ben değişebilirim de. Buna gücüm var.''

Hayal gücümün uçsuz bucaksız enginlerde başıboş dolaşan hislerini, mantığımın güvenli kucağına getirmek için var gücümle çabaladım.

Üşüyorsun, çünkü yalnızsın ve içindeki ateşi tutuşturacak hiçbir şey yok. Hastasın, çünkü insanoğluna verilmiş en güzel, en yüce, en tatlı duygular senden uzakta duruyor. Aptalsın, çünkü acı çeksen de o hislere yaklaşmaktan kaçınıyorsun. Seni bekledikleri yere bir adım bile atmıyorsun.

Bir gezginin huzur bulması ya da bir günahkârın düzelmesi asla kendi gibi bir insana bağlı olmamalıdır.

Mantık dışı bri sevgi pek birşeye benzemez aslında, ama hislerin yola getiremediği mantık da insanın yutamayacağı kadar acı ve sert bir lokmadır.

Ölmeden önce, aklım da rahat etmeli. İnsanın sağlıklıyken düşünmediği şeyler, böyle bir zaman gelince ağır yük oluyorlar.

Gençlik kadar kalın kafalı olan başka bir şey daha var mıdır? Tecrübesizlik kadar gözü kör olan?

Büyünün gücü bir işe yaramaz efendim. İhtiyacınız olan tek şey size aşkla bakacak bir göz.

Unutmayın ki, karşınızdakini nasıl yargılarsanız, siz de öyle yargılanacaksınız.

Hayallerin güzel de, gerçek olmadıklarını unutmamak gerek. Kafamın içinde pespembe bir gökyüzü, çiçekli, yemyeşil bir cennet bahçesi var. Ama gerçekte arşınlamam gereken dikenli yollar olduğunun da farkındayım ben.