Uyuduğumu sanıyorum, çünkü yüzümde yıldızlarla uyandım.

''Fakat herkes bilir ki hayat, yaşanmak zahmetine değmeyen bir şeydir.''

İnsan eninde sonunda her şeye alışır.

Beni gerçekten ilgilendiren şeyin ne olduğundan emin değildim ama ilgilendirmeyenden tamamıyla emindim.

İnsan eninde sonunda her şeye alışır.

Umutsuzluk susar. Kaldı ki susmak bile, eğer gözler konuşuyorsa bir

Her şeyin anlamsız olduğunu söylediğimiz anda bile anlamlı bir şey söylemiş oluyoruz.?

Beni kuru bir ağacın gövdesine hapsetseler de başımın üstündeki gök parçasına bakmaktan başka yapacak işim olmasa da yavaş yavaş ona da alışacaktım.

O zaman şunu anladım ki, bir tek gün dışarıda yaşamış olan bir kimse, hiç zahmetsiz yüz sene hapiste kalabilir. Canının sıkılmaması için yeter derecede anıya sahip olmuştur artık. Bir bakıma, faydalı bir şeydi bu.

Hiçbir zaman söyleyecek fazla sözüm yoktur, onun için susarım.