Gözünü açıp kapıyorsun ve bir bakıyorsun ki hayat bitmiş. İşte bu kadar. Saklanacak yer yok. Güvenlik diye bir şey yok. Geçicilik... Yaşam geçici..."

"İnsanlarla buluşmaya ayırdığım zamandan çok daha fazlasını onlardan kaçmaya ayırıyorum..."

Bunu biliyordum zaten... Herkes bilmez mi? Ama üstüne pek düşünmemiştim. Düşünmek de istememiştim. James 'in ölümü bana bunu düşündürdü.

Saate baktım. Süreyi aşmıştık.Bazen hastalar beni saate bakarken yakaladıklarında seansın bir an önce bitmesini istediğimi düşünürler .Oysa çoğu zaman , tıpkı bugün de olduğu gibi tam tersi bir durum söz konusudur .

Eger biri beni sevmiyorsa bu onun sorunudur . Benim tek amacım , kinanmamı gerektirecek bir şey söylememek ya da yapmamaktir. Sözünden dönmene ya da kendine olan güvenini yitirmene neden olabilecek hiçbir şeyi avantaj sayma .

Geçmişi kabullenmek için ümidini yitirmelisin... Sen buna yaratıcı ve yeni bir boyut kazandırdın. Ümidini yitirmedin, bunun yerine kendine yeni bir geçmiş yazdın. Bu hayli etkileyici bir yöntem.

Biliyorum, varoluşum sona ermek üzere ama bu son başından beri orada duruyordu zaten.

Yaşamak ve Ölmek, Gündüz ve Gece. Öldüğümüz an da Güneş batar, tam karanlığa boğuldum derken, masmavi gökyüzünü aydınlatan o Büyüleyici yıldızlarla dolu Gökyüzünü görürüz.

...üstelik yalnızlığımı elimden aldıkları halde gerçekten benimle olmayanlardan da nefret ederim.

Josef, ben insana gerçeğe nasıl 'dayanacağını' ya da nasıl 'yüz yüze' geleceğini öğretmiyorum. İşte size vereceğim ders: Doğru zamanda öl!