Kazandıklarım bitti, yitirdiklerim kaldı. Söylediklerim gitti, dinlediklerim kaldı. Bir bilmek ülkesinin, düşün iline vardım; Öğrettiklerim gitti, öğrendiklerim kaldı.

Her leke Kendisiyle çıkar.

Benim en sevdiğim söz senden duyduğum ben'dir.

Seni bulmaktan önce aramak isterim. Seni sevmekten önce anlamak isterim. Seni bir yaşam boyu bitirmek değil de. Sana hep hep yeniden başlamak isterim.

Yalnızlık Müziğin bile seni dinlemesidir. Yalnızlık İnsanin kendine mektup yazması Ve dönüp dönüp onu okuması Yalnızlığın da ötesidir.

Bir zamanlar güldüğünü Anımsar da... Yoğurur hüzün'ün çamurunu Avuçlarında.

Bir şey olmasaydı yazmak olmayacaktı. Başka bir şey de olmasaydı Silmek olmayacaktı.

Yalnız Hem bilgesi. Hem delisidir Kendi dünyasının. Ayrıca; Hem efendisi Hem kölesidir Kendisinin

Yalnız Hem kaptanı Hem de tek yolcusudur Batmakta olan gemisinin... Onun için Ne sonuncu ayrılabilir Gemisinden, Ne de ilkin

Yalnızlık, yaşamda bir an, Hep yeniden başlayan.. Dışından anlaşılmaz. Ya da kocaman bir yalan, Kovdukça kovalayan.. Paylaşılmaz. Bir düşün'de beni sana ayıran Yalnızlık paylaşılmaz Paylaşılsa yalnızlık olmaz.